Een geweldige foto geeft volledig je diepe gevoel weer over wat je fotografeert..

Oeps, damn, au, WOW......

In de ochtend bedacht dat ik maar een klein rondje ging doen. Maar mijn geest kreeg weer eens een ingeving en ik besloot toch door te zoeken naar de weidebeekjes vandaag. Nee he.......... Ik  had geen telelens bij.  Maar na enig beraad met mezelf, vond ik het niet nodig om de telelens op te halen en besloot de uitdaging gewoon maar aan te gaan als het nodig mocht blijken met wat er in mijn tas zat. :-)

Het was zo wie zo onzeker of ik de weidebeekjes op die plek tegen zou komen. Het gebied was in het voorjaar flink geplagd.
Na wat dolen, zoeken en draaien vond ik ze op een andere plek. Ik stond aan de rand van een soort kloof, begroeid met planten, bramen en brandnetels. Daar afdalen was lastig. Maar gedreven zoals ik ben, daalde ik gewoon af,  negeerde ik de schrammen, kriebels en de pijn volledig om dichterbij de weidebeekjes te komen.
Oeps, damn, au, WOW........


Met hun metallic lijfjes hadden ze me direct weer in de ban. Ik zag veel weidebeekjes fladderen dat het een lieve lust was. Wat waren ze mooi.
Ik blijf me elke jaar verbazen over deze schoonheden. Schijngevechten en jagend over het water. Oooohhhh o ja bedacht ik me ik heb geen telelens bij...
Ik besloot mijn kunsten dan maar te testen met de macro lens. Uiteraard zaten de weidebeekjes veel te ver weg. In de hitte fotograferen, met een lens die er niet geschikt voor was......oke. Maar tegelijkertijd bedacht ik me dat het een leuke uitdaging zou zijn. En van uitdagingen houd ik wel.

De eerste exemplaren gaan goed. Gewoon langs de waterkant. Lekker makkelijk ........ Ik vond een mooi vrouwtje. Zij mocht zeker op de foto....

Dan de wat lastigere plaatsen....... Dan krijg je dit. O ja ik stond verkeerd.

Het was uiteraard niet precies wat ik wilde. Voorzichtig kroop ik wat meer naar het water. Ik viste daar dus achter het net.
Geen weidebeekje wat zich in mijn buurt wilde laten zien. Het feit dat ik mijn telelens niet bij had moest ik compenseren met mijn creativiteit.
Ik pakte het idee op om een tak in het water te leggen, die meer in het bereik lag van mijn macro lens. Zo werd de kans groter dat ik een betere foto kon maken. En dan gewoon maar wachten op een mannetje wat zo gek was om die tak op te eisen.

En ja hoor een hele erge lange poos later is er een zo gek. Tegelijkertijd was er een ander mannetjes wat ook besloot dat hij dat plekje moest hebben.

Dan krijg je dus dit.......

Het werd intussen steeds warmer. De zon stond hoog aan de hemel en later zag ik dat het was 28 graden was.
Dan ben ik niet op mijn best. Ik ging ook nog gekleed in een dikke camouflage broek,  lange mouwen en lekkere warme rubberlaarzen.
De warme lucht inademend en regelmatig verblind door het zonlicht, zal ik je ook nog vertellen over mijn natte kleren.
Natte kleren van het water en de manier waarop mijn lichaam alles in het werk stelde om mijn lichaamstemperatuur constant te houden!  
Mijn watervoorraad was gauw op.

Intussen steeds opnieuw een makkelijke zithouding zoeken, zag ik in mijn ooghoek in de verte iets gebeuren.
Een prachtige keizerlibel zette haar eitjes af in water. Zij kreeg steeds maar weinig kans omdat de mannetjes weidebeekjes haar belaagden en aanvielen. Indringers worden echt verjaagd. Wat een schorem deze jongens zeg........


Ik kon meerdere foto's maken van deze aanval. Maar deze kwam het beste uit de bus. Ben er ook erg blij mee want het tafereel bevond zich op zo'n vijf meter afstand. Nat, warm, onder het leem en met lichte hoofdpijn van het te weinig drinken besloot ik uiteindelijk dat het genoeg was geweest.

Al met al genoot ik van mijn avontuur, en had het zeker niet willen missen. Maar om eerlijk te zijn moet dit avontuur nog eens over.
En dat ik dan mijn vreselijke eigenwijsheid thuis mag laten in plaats van mijn telelens. ;-)